بی راهه

لطفا جوانی کنید

علی فیروزه چی — 2012-05-20T21:23:04+01:00

بزرگترهای فامیل جمع بودند و ما كوچكترها هم. صحبت شان گل انداخته بود با چاشنی شوخی و خنده، از آنهایی که گاه گوشها را سرخ می کرد. شوخی یا جدی یكی از بزرگترها رو كرد به ما كوچكترها! كه «تا فرصت دارید جوانی كنید.» آهی داغ كشید و ادامه داد: «ما كه جوانی نكردیم، سرمان به كار و ورزش و بازیمان گرم بود و چشم و گوشمان بسته كه دامادمان كردند. افتادیم وسط مبارزه با سختی های زندگی. اما جوان های امروز، ماشالا...! از راهنمایی و دبیرستان همه چیز! حالیشان می شود، اینترنت و ماهواره و موبایل هم كه ....»
یكی دیگر كه در میانه های راه زندگی بود، دنباله حرفش را گرفت كه «عجب! فلانی هم همین را می گفت كه ما جوانی نكردیم و افسوس می خورد....»
دیگری گفت: راستی جوانی كردن یعنی چه؟ اصلاً جوانی چه فرقی با بقیه عمر دارد كه باید جوانی كنیم نه پیری؟
هركسی چیزی می گفت تا این كه بزرگتری كه بزرگتر همه بود، سرفه ای كرد و همه را ساكت. لبخندی زد و گفت:
«اینقدر جر و بحث نكنید، شماها چه می دونید جوونی چیه؟! جوونی گنجیه كه قیمتشو نمی فهمید الا اون موقعی كه از دستش بدین»
علامت سوال دیگری در ذهنم ایجاد شد كه همراه با قبلی هایش با هم مسابقه می دادند در میدان ذهنم:
جوانی؟ گنج؟ جوانی كردن؟ و ...
تا این كه استادی را دیدم و او سرعت گیرهای خوبی سر راه این علامت های سوال در ذهنم ایجاد كرد:
جوانی کردن یعنی مصرف این گنج و مصرف صِرف یعنی نابودی تدریجی. باید به دنبال راهی بود برای سرمایه گذاری آنهم از نوع كوتاه مدتش كه جوانی تنها تكه ای از عمری كوتاه است.
بخاطر همین است كه امام صادق (علیه السلام) می فرمایند: دوست ندارم جوانتان را ببینم مگر روشن شده به نور علم یا در پی آن كه اگر این طور نباشد، زیاده روی می كند و سرمایه اش ضایع می شود و به گناه می افتد و در این صورت، قسم به خدای محمد (صلی الله علیه و آله)، خانه اش آتش می شود.

مشکی رنگ عشق است

نویسنده مهمان — 2012-05-16T15:06:00+01:00

مشکی رنگ عشق است
چرا که چشم گرم خورشید را خیره تر می کند

مشکی رنگ عشق است
چرا که آلودگی ها، در دامانش گم می شوند

مشکی رنگ عشق است
چرا که بالاتر از سیاهی رنگی نیست

چادر مشکین تو عشق را تفسیر کرد
در قرن فرار و رهایی

چادرت همرنگ شب شد
تا ستاره های دلت را آشکار سازد
و فردا خورشید ایمانت بر همگان طلوع کند

نویسنده: دوست عزیز سجاد ناظمیان

علاج ضعف دل ما...

علی فیروزه چی — 2012-05-13T22:26:26+01:00

چه مستی است ندانم که رَه به ما آورد
که بود ساقی و این باده از کجا آورد

چه می زند این مطرب مقام شناس
که درمیان غزل قول آشنا آورد

...

رسیدن گل و نسرین به خیر و خوبی باد
بنفشه شاد و گَش آمد سمن صفا آورد

صبا به خوش خبری هدهد سلیمان است
که مژده ی طرب از گلشن سبا آورد

دلا چو غنچه شکایت ز کار بسته مکن
که باد صبح، نسیم گره گشا آورد

علاج ضعف دل ما کرشمه ی ساقی ست
برآر سر، که طبیب آمد و دوا آورد

حافظ شیرازی

وای اگر که ببازی! (2)

علی فیروزه چی — 2012-05-10T02:12:05+01:00

آی مردم! امروز، روز تمرین است و فردا روز مسابقه...

میدان تمرین، چند روزی در اختیار شماست تا آماده شوید برای مسابقه ای جانانه. پس کمربندها را محکم کنید و آستین ها را بالا بزنید. مهمانی که نیست! خوش گذرانی عقبتان می اندازد. خواب، اراده اتان را شل می کند. و اگر فراموش کنید که کجایید، هر چه رشته اید پنبه می شود.
آه! که چقدر خواب شب، گره محکم اراده های صبح را باز می کند! و سیاهی فراموشی، تصمیمات جدی را محو!

آی مردم! امروز، روز تمرین است و فردا روز مسابقه و جایزه بهشت...

آیا كسى نیست كه قبل از رسیدن مرگش توبه كند!؟ آیا كسى نیست كه پیش از رسیدن روز سختى‏اش چاره اندیشد!؟ می توانید این روزها را با خیالها و آرزوها طی کنید تا آخر خط. اما کسی که در این روزهای آرزو عمل کند، سود کرده است و هر که کوتاهی کند، ضرر.

آی مردم! امروز، روز تمرین است و فردا روز مسابقه و جایزه بهشت و بازنده در آتش...

آه! که مانند بهشت ندیده ام که مشتاقانش اینهمه در خواب باشند! و مثل این آتش که فراری هایش اینهمه در بی خبری!

پاورقی: برگرفته از خطبه 28 و 106 نهج البلاغه

وای اگر که ببازی! (1)

علی فیروزه چی — 2012-05-06T09:48:01+01:00

«مواظب باش گل نخوری. محکم بازی کن. حواست جمع باشه. غیرت داشته باش.»
یادش بخیر! فرقی نمی کرد، گرگم به هوا بود یا لِی لِی، هفت سنگ بود یا فوتبال! همه تلاشمان را می کردیم برای نباختن.
خودمان دروازه درست می کردیم و قانون می گذاشتیم، که این خط اوت است و این کرنر یا این که تا 10 بشمار یا این هفت سنگ و این هدف و ...
چقدر می دویدیم! چقدرعرق می ریختیم! چقدر سینه سپر می کردیم! برای گرفتن حقمان، برای گل نخوردن ، برای نباختن.
و حالا می خندیم به آنهمه تلاش.
اما هنوز هیچ کس دوست ندارد ببازد. روح مان کهیر می زند از شنیدن اسم باخت!
اما کدام باخت و در کدام مسابقه؟
مسابقه واقعی کجاست؟
دروازه حقیقی کدام طرف است که باید از آن محافظت کنیم؟

ادامه دارد...

آن تِكه گِلِ سیاهِ بدبو!

علی فیروزه چی — 2012-05-02T09:43:56+01:00

آن تِکّه گِلِ سیاهِ بدبو! سر و شکل پیدا کرده بود و آماده برای خلقتی از جنس دیگر.

روح، دمیده شد و خدا به خودش آفرین گفت: «فَتَبارَكَ اللهُ اَحسَنُ الخالِقین»

آنچه در آسمان هاست و آنچه در زمین، باید به تسخیر این مخلوق تازه در می آمد.

و او در بهت و حیرت و فرشته ها که چرا!؟

وخداوند خودش معلم او شد «وعلّم الآدمَ الاسماءَ کُلَّها» ...

وآدم فراموشکار شد و زمین محل فرودش ...

و خداوند، نمایندگانی فرستاد تا فرزندان آدم بدون معلم نمانند، «آیاتش را بخوانند و پاكشان كنند و آنان را كتاب و حكمت بیاموزند»

...

و فرزندان آدم، هنوز فراموشکار می شوند.

در بهت و حیرت!

و آنچه در آسمان هاست و آنچه در زمین همچنان در تسخیرشان.

و معلمان، عهده دار شده اند تا این مخلوق را از بهت و حیرت درآورند...

*********************

روز معلم

هفته معلم

و تك تك لحظات عمر معلمین حقیقی

پر خیر و بركت باد.

شعار

نویسنده مهمان — 2012-04-28T03:13:10+01:00

شعار می دهم!
                                      ای شعائر بمان
                                                  ای راه گم مشو
                                                                                                        البته پر شرر
البته با شعور
شعار می دهم!
                                 چرا كه هدف را، مقصد را، فریاد باید كرد
                                                                                      البته پر شرر
                                                                                  البته با شعور
چه خوب است شعار!
                            شعارهای گرم
                                                اگر بهانه نبود
                                                                   اگر ریا نشد
                                                                                     اگر ادعا نكنند
                                                                                                     عده ای بی شرر
                                                                                                     عده ای بی شعور

نویسنده: دوست عزیز سجاد ناظمیان

فدک، معیار صداقت

علی فیروزه چی — 2012-04-20T15:07:32+01:00

گردن كشیدن ها تمام شد، بالاخره پرده از رخ كشید و خود نمایی كرد. چشمها خیره مانده بودند به نقطه ای سبز رنگ، گنبدی كه دلها را پرواز می داد. قلب ها نمی دانستند چرا اینقدر سریع خون را به رگها می فرستند. سیلاب اشك آنچنان بود كه شوریش حس می شد و لحظه ها كوههایی بودند كه چون ابرها نمی گذشتند...

حرم! حرم امن الهی. «روضة من ریاض الجنة» شروع شده گرچه چند قدمی مانده باشد به «ما بین منبری و حجرتی».

دوستم كه با تجربه تر بود گفت: «خدا را شكر كن كه شب به این حرم نرسیدی وگرنه قدم برداشتن هم برایت سخت می شد.» نفهمیدم چه گفت اما شب رسید. پرده سیاهش گنبد سبز غرق نور را به ستاره ها می دوخت، به ماه می رسید و پایین می آمد.

چشم ها باز خیره مانده بودند، این بار به نقطه ای سیاه رنگ. پلك ها تاب ایستادن نداشتند، نفس ها توان بالا آمدن را از دست داده بودند و گوشها نزدیك بود كر شوند از فریاد خاموشی بقیع.

مدینه هنوز به عهد خود با حبیب خدا وفادار است، زمانیكه آغوش باز كرد برای رسول خدا، تا او عَلَم هدایت را بلند كند.

مدینه هنوز سراپا هدایت است. رنج ها و ظلم ها را به جان خرید و اقتدا به مولایش كرد، خار در چشم و استخوان در گلو، تا امروز نشانه ها را ببینی و بیراهه نروی.

یاس پنهان نبی، بقیع خاموش، محله بنی هاشم دیروز و...و فدك كه هنوز خود را سرپا نگه داشته تا آتشی باشد در تیه سرگردانی ساخته دجالان زمان.

خدایا به راه متنعمان درگاهت هدایتمان كن، نه راه غضب شدگان و نه گمراهان.

پی نوشت: خرداد ماه 1389، بعد از اتمام دوره آموزشی موسسه بیان معرفت، با توفیق حضرت زهرا (سلام الله علیها) مقاله ای نوشتم با همین عنوان بالا و با موضوع بررسی مسئله فدک، در منابع اهل سنت. وقتی منابع را مطالعه می کردم، یک چیز خیلی اذیتم می کرد، لقب «صدیق» برای فردی که برای غصب فدک از هیچ تهمت و دورغی کوتاهی نکرده! این بود که عنوان مقاله این شد. این متن «به جای مقدمه» همان مقاله است. «فهرست مطالب» مقاله در ادامه مطلب آمده است.

جامعه بد، ماهواره خوب!

علی فیروزه چی — 2012-04-13T07:38:22+01:00

«جامعه خراب است، می خواهم بچه هایم چشم و گوششان باز باشد! اگر محیط خانه خیلی استرلیزه باشد، وقتی بچه ها وارد اجتماع می شوند، تاثیرات بدی از محیط می گیرند. حتی مدرسه هایی که معروف هستند به خوب بودن و وابسته به نهادهای مذهبی، باز محیط سالمی ندارند.....»

اینها بخشی از حرف هایی بود که در جمعی خانوادگی زده شد. در جواب اعتراض به وجود ماهواره در منزل یکی از آشنایان، ماهواره ای با کانال های بیشتر باز!. این حرف ها که زده می شد، جز چند نفری، همه سر تکان می دادند به نشانه تایید. بعد هم عده ای رشته کلام را به دست گرفتند و طبق معمول مسئله را به سیاست و شیخ ها و ... ربط دادند.

البته جواب هایی هم داده شد:

« باید تربیت را از خانه شروع کرد. اگر بچه از ریشه، درست تربیت شود در بدترین محیط ها سالم می ماند. اگر نهالت را از ابتدا در معرض طوفان بکاری به جای یک درخت قوی، باید حسرت جای خالی آن را بخوری!. بنا به گفته امیر مومنان (علیه السلام) « قلب، کتاب دیده هاست » یعنی همان بیت معروف که:

ز دست دیده و دل هر دو فریاد هر آنچه دیده بیند، دل کند یاد.

و ....»

نظر شما چیست؟

سنگینی محبت اهل بیت بر اهل دشمنی و نفاق

علی فیروزه چی — 2012-04-10T13:48:29+01:00

- یا علی بن موسی! پیامبر اجر رسالتش رامحبت و طاعت عترتش قرار داد، چرا عده زیادی به آن عمل نکردند؟
- زمانیکه خداوند محبت اهل بیت (علیهم السلام) را واجب کرد، قبولش برای عده ای سخت بود بخاطر سنگینی اطاعت و تبعیت از آنان. پس کسانی که بدنبال وفای به عهد خود بودند به آن عمل کردند اما دشمنان و منافقان حرمت آن را نگه نداشتند و گفتند: منظور از نزدیکان پیامبر، همه عرب و همه کسانی اند که دعوت پیامبر را پذیرفته اند.

عیون اخبار الرضا (علیه السلام)، باب 23

بعد از سه روز

علی فیروزه چی — 2012-04-04T20:45:58+01:00

داخل گودی خندق بودیم. فاطمه (سلام الله علیها) آمدو تكه نانی به پدر داد.

- این تكه نان برای چیست؟

- یك تكه از قرص نانی كه برای حسن و حسین (علیهما السلام) پخته بودم جدا كردم و برای شما آوردم.

- بعد از سه روز این اولین غذایی است كه به دهان پدرت رسیده.

عیون اخبار الرضا (علیه السلام)،

(بازنویسی این روایت توسط یکی از دوستان عزیز، انجام شده است.)

پیروزِ مغلوب!

علی فیروزه چی — 2012-03-26T13:37:34+01:00

پیروز نیست، آن كه گناه بر او پیروز شد و كسى كه بوسیله شر غلبه كند، در حقیقت مغلوب است.‏

مَا ظَفِرَ مَنْ ظَفِرَ الْإِثْمُ بِهِ وَ الْغَالِبُ بِالشَّرِّ مَغْلُوب‏

نهج البلاغه، حکمت 327

بهاریه

علی فیروزه چی — 2012-03-18T17:00:00+01:00

«فراش باد صبا را گفته تا فرش زمّردی بگسترد و دایه ابر بهاری را فرموده تا بنات نبات در مهد زمین بپرورد. درختان را به خلقت نوروزی قبای سبز ورق در برگرفته و اطفال شاخ را به قدوم موسم ربیع کلاه شکوفه بر سر نهاده.»
این چند خط از گلستان هم بهانه ای است برای یاد سعدی (علیه الرحمه) و هم مقدمه ای برای صحبت از بهار. بله! بهار زیباست، زیبایی از جنس نوشدن. رنگ سبز جوانه های نورس، که هنوز پر رنگ و غلیظ نشده اند. شکوفه های سفید و صورتی و زرد و لرزیدنشان موقع ترکیدن بغض آسمان پر از ابر. عطر مست کننده خاک، بعد از رگبارهای بهاری که تا آخرین سلول های نایژه های روح و تن نفوذ می کند و چشمک وقت و بی وقت رنگین کمان. این ها زیباست و بهجت آفرین اما لحظه تحویل سال!
هنوز معنای شادی لحظه تحویل سال را نفهمیدم و دایره و تنبک و شیپور زدن های بعدش را. این که در آن لحظه، وارد سال جدید می شویم، شادی دارد یا غم!؟
لحظه تحویل سال، یعنی یکسال دیگر از عمرمان گذشت، یکسال! 365 روز! 8760 ساعت!525600 دقیقه! آنهم از عمری در حال گذر است مانند گذشتن ابرها.
لحظه تحویل سال، یعنی یکسال به آخر خط نزدیک شدیم. یعنی یک قدم بزرگ به سوی مرگ. مرگی که معلوم نیست با هرکداممان چقدر فاصله دارد. رسیدن به آخر خط برای آنهایی خوشحالی دارد که بارشان را بسته اند برای آنطرف، آنهایی که روزگاری کوتاه، صبر کردند که به دنبالش راحتی همیشگی است.
لحظه تحویل سال، یعنی ترجمه این کلام حضرت در نهج البلاغه که: وقتی تو پشت به زندگی در حرکتی و مرگ رو به تو، چقدر زود لحظه ملاقات می رسد.

[1] صَبَرُوا أَیَّاماً قَصِیرَةً أَعْقَبَتْهُمْ رَاحَةً طَوِیلَةً (نهج البلاغه/ خطبه متقین)
[2] إِذَا كُنْتَ فِی إِدْبَارٍ وَ الْمَوْتُ فِی إِقْبَالٍ فَمَا أَسْرَعَ الْمُلْتَقَى (نهج البلاغه/ حکمت 29)

فصل های زود گذر

علی فیروزه چی — 2012-03-13T15:06:09+01:00

تک و تنها وسط بیابان و طوفان!
یک درخت، تک و تنها وسط بیابان و طوفان و زوزه اش و تکه پر کبوتری که آویزان شده به شاخه ای.

درخت مقاومت می کند در برابر این طوفان اما تکه پر کبوتر، تاب مقاومت ندارد. با هر حمله طوفان، بارها زیر و رو می شود و بالا و پایین. آنقدر که حسابش از دست خودش هم در رفته و نفسش به شماره افتاده!

و این پر، همان قلب است در کلام طبیب قلبها¹. قلب من و تو! که آنقدر بالا و پایین می رود که نه تنها خودش را که من و تو را هم از نفس انداخته. گاهی می بارد به طراوت رگبارهای بهاری و تا دلخوش می شوی به شکفتن شکوفه ای، می بردت به پاییز با همه زردی برگهایش و بادهای کُشنده اش. هنوز لباس های پاییزیت را نپوشیده ای که گرمت می شود، می دوی تا شاید به دریا برسی و خنکای امواجش. تازه کف پایت نرمی ماسه های ساحل را حس کرده که سرما همه وجودت را می لرزاند، یخ می زنی. با زحمت راه می افتی برای پیدا کردن تنه درختی و شکستن هیزمی ...
فصلهای قلب آنقدر زودگذر است که کلافه می شوی و زمین گیر. آخر به کدام ساز تو باید رقصید!؟

این جاست که بی اختیار به دنبال طبیبی می گردی به امید دوایی. غافل از این که طبیب قلبها، خودش دوای قلبهاست. اصلا خودش این گونه خواسته تا نا امید و خسته از همه جا به دنبال خانه اش راه بیفتی.

« خدایا، قلبهایمان را بعد از این که هدایت فرمودی، از راه حق برنگردان و از جانب خود رحمتی بر ما ببخش که تو بسیار بخشنده ای »²

^[1] رسول الله (صلى الله علیه وآله): إنما سمی القلب من تقلبه، إنما مثل القلب مثل ریشة بالفلاة تعلقت فی أصل شجرة تقلبها الریح ظهر البطن. ترجمه: قلب، قلب نامیده شده است بخطر دگرگونی اش، همانا مثل قلب، مانند پری در بیابان است که به تنه درختی آویزان است و باد آن را زیر و رو می کند.

[2] آل عمران/ 8

پیامک های بی جواب

علی فیروزه چی — 2012-03-07T18:02:39+01:00

سرش را پایین انداخته بود، لب و لوچه آویزانش، ناامیدی را فریاد می زد. به سمتش رفتم. لبهایش به زحمت تکانی خوردند برای دادن جواب سلام. پلک هایش تلاش می کردند پایین بمانند تا حجابی باشند برای چشم ها. چشم هایی که دروغ نمی گفتند. معلوم بود پشت این چهره ناامید، دریایی پر از طوفان موج می زند.
ظرف خالی سکوت محل خوبی شد برای سر ریز این امواج. شدت امواج قفل لبها را شکست و با خود برد.
- بی وفایی هم حدی داره، مگر من آدم نیستم؟! چرا با من صحبت نمی کنه؟ اصلا می خوام قطع رابطه کنم، تمومش می کنم، اینجوری فایده نداره...
- صبر کن! صبر کن! داری تند میری ها.
تلخ خندی زد و با نگاه عاقل اندر سفیهانه ای گفت: تو چه میدونی من چی می کشم؟
- قبول داری هر جایی نمی تونه با تو خلوت کنه، اونهم، با اینهمه چشم نا محرم
- بله، اما...
- احتمال نمی دی پیامی، پیامکی، چیزی فرستاده که تو بری جای اون.
فشار ابروهایش دو خط موازی نه چندان عمیق روی پیشانی اش درست کرد.
- پیام؟ دعوت من! دلت خوشه ها! اصلا شک دارم منو یادش باشه، چه برسه به پیام و پیامک!
- اما من خبر دارم. اونقدر بیادته، اونقدر دلش پیش توست که روزی چند بار برات پیام می فرسته. اما تو با این همه ادعا اصلا نفهمیدی.
پلک هایش تا جایی که می توانستند، خود را بالا کشیدند و لبهایش بی حرکت ماندند. لازم نبود بگوید که باور نمی کنم.
باید حرفم را ثابت می کردم. گرمای خورشید وسط روز، صورتم را نوازش می داد. دستانش را به آرامی در دستانم گرفتم. سکوت جلوی زبانمان را گرفته بود که صدای موذن بلند شد:
...

        حَیّ عَلی الصّلاة
                             حَیّ عَلی الفَلاح
                                                    حَیّ عَلی خَیرِ العَمل

...